Ik wandelde voorbij de twee keuvelende dames, en we bekeken mekaar zoals passanten dat doen. Plots veranderde er iets in de blik van de vrouw die aan het woord was. Ze zág mij, onderbrak zichzelf en zei met luide stem tegen haar vriendin: "Morgen begin ik met mijn dieet!"
Mooi toch, als je mensen kunt inspireren...
"Als je me jouw gsm-nummer geeft, dan stuur ik je mijn GAT..."
(Geschatte Aankomst Tijd)
Na mijn korte vakantie, die even druk als deugddoend was, belandde ik in een frustrerende stressweek die deze namiddag eindigde in een absoluut dieptepunt.
Dit stukje schreef ik zo'n anderhalf jaar geleden. Ik leerde bij, kreeg routine, leidde zelf verschillende mensen op, spartelde door vier tijdelijke contracten met tussenin ergens nog een vervangingscontract en voelde me goed. Mijn winkeldirectie diende in het begin van deze maand een volledig gemotiveerde aanvraag tot een vast contract in bij de regionale directie.
Ik hoopte op een antwoord na mijn vakantie. Niks. De manager telefoneerde en mailde bijna dagelijks en kreeg telkens het verzoek nog een beetje geduld te hebben. Tot het mijne vandaag echt óp was. Mijn contract vervalt op 10 mei; ik vond dat ik nu eindelijk recht had op een reactie. Mijn directeur beloofde me er alles aan te doen en me vanmiddag nog thuis op te bellen. Hij had slecht nieuws.
Een langdurig zieke dame mét vast contract, die ondertussen theoretisch naar onze winkel werd verplaatst, zal 'waarschijnlijk' terug aan het werk mogen. Men leidt dit af uit haar doktersattest, dat nog slechts loopt tot het einde van deze maand. Daarom wordt mijn arbeidsovereenkomst niet meer verlengd. Indien de vrouw in kwestie toch nog een verlenging van arbeidsongeschiktheid zou insturen, zal men waarschijnlijk een nieuwe, tijdelijke (lees: goedkope) kracht mogen aanwerven. En dit, lieve lezer, is wettelijk. Geen speld tussen te krijgen.
Mijn rechtstreekse chef zit met de handen in het haar. Binnen een week verdwijnen er twintig uren uit de kassa-planning, die eigenlijk al veel te krap is. Het feit dat dit helemaal mijn probleem niet is, dringt nog maar amper door. De collega's werden een beetje vrienden, sommigen meer dan een beetje. De winkel werd een tweede thuis-achter-de-hoek. Ze mochten altijd bellen in geval van nood: vroeger komen, langer blijven, een zieke vervangen, ik deed het met plezier en kreeg er veel warmte en waardering voor terug.
De regionale directeur die deze beslissing nam is in functie sinds het begin van dit jaar. Ik heb hem nog nooit gezien. Hij kent mij niet. Jammer voor hem.
Ik ben er even niet...
Als in: een weekendje uitwaaien aan zee samen met een groep leuke mensen.
Als in: administratieve- en poets-inhaalbeweging.
Als in: afspraakjes met oude en recente vriendschappen.
Als in: een dagje uit met mama.
Als in: op verhaal komen.
Als in: een beetje meer tijd voor Vriend.
Als in: housewarming-party met twee.
Als in: een beetje vakantie!
U ziet me wel verschijnen als ik in de buurt ben...
Ze kregen de gelegenheid om al eens een
kijkje te nemen op de tentoonstelling, een kleine week vóór de officiële
opening. De kunstenaar exposeerde schilderijen, pentekeningen en aquarellen.
Meestal vrouwenfiguren en landschappen, soms een beetje abstract. Enkele werken
sprongen er echt uit: twee geisha’s (een schilderij en een pentekening) en enkele
vrij abstracte landschappen. Een schitterende kleine aquarel die vijf dansende
vrouwen toonde, viel haar direct op. De frisheid, de energie die ervan uitging
en de flitsende beweging, weergegeven in enkele juist geplaatste
borstelstreken, maakten dat ze wel drie keer terug ging kijken naar dit mooie
werkje. Het werd haar absolute favoriet en hij vond het ook heel mooi.
Op de dessertenkaart stond: 'IJs met mandarijntjes en Cointreau'. Ik had visioenen van koel-wit en sappig-oranje, overgoten met likeur en afgewerkt met een toef slagroom.
Na lang wachten kreeg ik een design-soepkom op dito onderbord voorgeschoteld. In een warme, ingedikte en vooral mierzoete saus dreven de partjes van -ik vermoed- één lichtjes uitgedroogde mandarijn, want de vliesjes waren niet verwijderd. Tussen de bereiding en het serveren was ook nét iets teveel tijd verstreken, want ik kon nog juist het laatste stukje van mijn driekwart gesmolten bol vanilleijs opvissen uit de warme mandarijnstroop. Van Cointreau niet direct een spoor, van slagroom helemaal niet.
Mijn smaakpapillen sidderden en mijn speekselklieren verkrampten bij het proeven van dit dessert. Een stukje baklava, om maar iets erg zoet te noemen, zal ik nooit afslaan. Het suikergehalte hiervan echter komt nog niet in de buurt van wat er daar vóór mij op de tafel in designporselein ronddreef.
De rekening was hoger dan vermeld op de kaart, "want die moest dringend aangepast worden". Met een suikerzoete glimlach heb ik het laagste bedrag betaald.
Op 4 april gaat de achtste ViaViaBorrel door, ik zou die graag tot 'BloggersBorrel' uitroepen. De vorige keren bestond het publiek voornamelijk uit couchsurfers. Véél couchsurfers, té veel couchsurfers...
Over deze mensen trouwens geen kwaad woord. Ze gedragen zich en zijn heel vriendelijk. De één na de ander vraagt fronsend: "Een wát?", als je informeert of ze een weblog bijhouden, iets wat na de tiende keer of zo toch een beetje op mijn bloggerssysteem gaat werken.
Het mag duidelijk zijn dat we mekaar al heel wat hebben bijgebracht, maar ik dwaal af...
Met mijn vijftig winters (en een behoorlijk dikke nek) noem ik mezelf de 'éminence grise' van deze BloggersBorrel en vanuit deze positie mag ik nog praat hebben ook ;o)
Bloggers die zeker niet mogen ontbreken:
Het spreekt vanzelf dat een (1) verdwaalde couchsurfer welkom blijft, zelf heb ik ook geen oriëntatie.
Dus, bloggeraars, neem jullie agenda, schrap je afspraken op vrijdagavond 4 april (of breng je afspraak gewoon mee) en schrijf hier in. AnamCara dankt u!
Al waaien nog de winden
en striemt de regen neer
wie voelt en kijkt kan
lente vinden
elke dag weer meer
Margrietjes steken eigenwijs
hun kopjes boven 't gras
en vogels fluiten
om ter hardst
alsof 't al volop voorjaar was
De klokken en de hazen
reizen op een zonnestraal
ze brengen mánden lekkers mee
voor kinderen en dwazen
dus ook voor mij
en ik wens u
-met volle mond-
alvast een Vrolijk Pasen!
Onlangs waren er hier
lezertjes
tegelijkertijd aanwezig.
Laatste reacties