Na mijn korte vakantie, die even druk als deugddoend was, belandde ik in een frustrerende stressweek die deze namiddag eindigde in een absoluut dieptepunt.
Dit stukje schreef ik zo'n anderhalf jaar geleden. Ik leerde bij, kreeg routine, leidde zelf verschillende mensen op, spartelde door vier tijdelijke contracten met tussenin ergens nog een vervangingscontract en voelde me goed. Mijn winkeldirectie diende in het begin van deze maand een volledig gemotiveerde aanvraag tot een vast contract in bij de regionale directie.
Ik hoopte op een antwoord na mijn vakantie. Niks. De manager telefoneerde en mailde bijna dagelijks en kreeg telkens het verzoek nog een beetje geduld te hebben. Tot het mijne vandaag echt óp was. Mijn contract vervalt op 10 mei; ik vond dat ik nu eindelijk recht had op een reactie. Mijn directeur beloofde me er alles aan te doen en me vanmiddag nog thuis op te bellen. Hij had slecht nieuws.
Een langdurig zieke dame mét vast contract, die ondertussen theoretisch naar onze winkel werd verplaatst, zal 'waarschijnlijk' terug aan het werk mogen. Men leidt dit af uit haar doktersattest, dat nog slechts loopt tot het einde van deze maand. Daarom wordt mijn arbeidsovereenkomst niet meer verlengd. Indien de vrouw in kwestie toch nog een verlenging van arbeidsongeschiktheid zou insturen, zal men waarschijnlijk een nieuwe, tijdelijke (lees: goedkope) kracht mogen aanwerven. En dit, lieve lezer, is wettelijk. Geen speld tussen te krijgen.
Mijn rechtstreekse chef zit met de handen in het haar. Binnen een week verdwijnen er twintig uren uit de kassa-planning, die eigenlijk al veel te krap is. Het feit dat dit helemaal mijn probleem niet is, dringt nog maar amper door. De collega's werden een beetje vrienden, sommigen meer dan een beetje. De winkel werd een tweede thuis-achter-de-hoek. Ze mochten altijd bellen in geval van nood: vroeger komen, langer blijven, een zieke vervangen, ik deed het met plezier en kreeg er veel warmte en waardering voor terug.
De regionale directeur die deze beslissing nam is in functie sinds het begin van dit jaar. Ik heb hem nog nooit gezien. Hij kent mij niet. Jammer voor hem.
Laatste reacties